Schwarzwald

Kara Orman bir coğrafya değildir; o, Berlin’de parçalanan zamanın sessizce toprağa geri çekildiği yerdir ve bu yüzden Gölge Şehirler zincirinde Berlin’den sonra gelmesi zorunludur, çünkü kırılmış bilinç ancak ormanla dengelenir. Berlin’de zaman yarılmış, duvarlarla ve ideolojilerle bölünmüşken, Kara Orman’da zaman yoğunlaşır, katılaşır ve ağaç halkaları gibi iç içe geçer; burada geçmiş ilerlemez, derinleşir, gelecek beklemez, kök salar. Schwarzwald’ın karanlığı ışığın yokluğundan değil, fazlalığından doğar; ağaçlar o kadar sık, kökler o kadar derindir ki ışık yüzeye çıkamaz, bilinç aşağıya çekilir. Bu orman, Germen dünyasında yalnızca doğa alanı değil, kararların, kehanetlerin ve dönüşümlerin mekanı olarak görülmüştür; çünkü burada insan merkeze alınmaz, insan geri çekilir. Roma’nın “merkez” fikrine, Floransa’nın “insan” vurgusuna ve Berlin’in “kırık zamanına” karşılık Kara Orman şunu söyler: merkez yoktur, yalnızca denge vardır.

Ley hatları bu bölgede şehirler gibi doğrusal ilerlemez; akslar kıvrılır, spiral halini alır ve bu yüzden Schwarzwald’daki eski kaleler, manastırlar ve taş halkalar savunma için değil, enerji sabitlemek için konumlandırılmıştır. Yüksek tepelerde kurulan yapılar gözetleme noktası değil, yeraltı titreşimlerinin yüzeye çıktığı düğümler olarak çalışır. Bu nedenle Kara Orman kaleleri fetihlere değil, bekleyişlere tanıklık etmiştir; burada savaşmak değil, zaman kazanmak esastır. Grimm masallarının bu ormandan doğması bir edebi tesadüf değildir; masallar, Kara Orman’ın bilinç dilidir. Yolunu kaybeden çocuklar, konuşan ağaçlar, karanlıkta beliren figürler, aslında insanın şehirden kopup ilkel bilinçle yüzleşmesini anlatır. Venedik’te aynaya bakarsın, Berlin’de çatlağa, Kara Orman’da ise içgüdüne. Bu yüzden ormanda yön bulmak değil, yönünü kaybetmek öğretilir; çünkü gerçek dönüşüm ancak harita sustuğunda başlar.

Schwarzwald, kuzey-güney ley hattında İskandinav mitleriyle Alpler arasındaki geçiş bölgesidir ve bu yüzden Odin’in bilgeliğiyle, yeraltı ruhlarıyla ve erken Germen ritüelleriyle rezonans halindedir. Buradaki taş dizilimleri ve orman içi açıklıklar, insanın doğayla konuştuğu değil, doğanın insanı dinlediği alanlardır. Şehirler anı inşa eder, ormanlar hafızayı korur; Berlin hatırlamakla mücadele ederken, Kara Orman unutmaz.

Gölge Şehirler bağlamında Kara Orman, şehirlerin yapamadığını yapar: bilinci onarmaz, yerine oturtur. Buradan çıkan her yol, ister Nürnberg’in yargı meydanlarına ister Roma’nın taş temellerine uzansın, ormanın verdiği mesajı taşır: zaman kırılabilir, şehirler çözülebilir, ama kök salmış bilinç daima geri döner.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamanın Eksenine Kurulan Şehir; Londra’nın Ley Hatları

Resim
  Londra’nın ley hatları meselesi, yalnızca modern ezoterik söylemlerin romantik bir yakıştırması değil, Britanya adasının binlerce yıl öncesine uzanan kutsal coğrafya anlayışının, taşla, suyla ve yönle kurduğu sistematik ilişkinin bugüne kadar sızmış izlerini taşır; çünkü bu adada yerleşim, hiçbir zaman yalnızca “yaşamak” için değil, enerjiyi toplamak, yönlendirmek ve sabitlemek için de planlanmıştır ve Londra bu planın merkezî düğümlerinden biridir. Stonehenge ile başlayan bu hat, çoğu araştırmacının sandığının aksine yalnızca astronomik bir takvim ya da ritüel alanı olarak ele alınamaz; Stonehenge, çevresindeki nehir kıvrımları, tepe hatları ve daha sonra inşa edilen kutsal yapılarla birlikte düşünüldüğünde, yer kabuğunun doğal enerji akışlarını kilitleyen ve yönlendiren bir rezonans istasyonu gibi çalışır ve bu rezonans çizgileri, yüzlerce kilometre boyunca belirli duraklardan geçerek Londra havzasına ulaşır. Bu duraklar, çoğu zaman ya eski tapınak kalıntılarıdır ya da Hristiya...
Devamı

İskoçya’nın İç Ley Hattı

Resim
İskoçya’yı artık nokta nokta değil, tek bir iç omurga üzerinden okuyalım; çünkü Callanish → Iona → Highlands hattı, Britanya adasının kuzeyinde medeniyetle değil, hafızayla ve süreklilikle çalışan bambaşka bir ley sistemini ortaya çıkarır. Bu hat, güneydeki Stonehenge merkezli çizgiler gibi düzen kurmaz, ölçmez ya da hizalama dayatmaz; aksine, kuzeye çıktıkça yavaşlayan, derinleşen ve saklanan bir karakter kazanır ve İskoçya’yı bir ülke olmaktan çok, korunmuş bir bilinç alanı haline getirir. Callanish Stones ile başlayan bu iç hat, İskoçya’nın en ham noktalarından birinde doğar; Lewis Adası’ndaki bu taş çember, enerjiyi yükseltmek yerine tutar, yaymak yerine yoğunlaştırır ve bu yüzden hattın ilk düğümü bir başlangıç değil, bir toplanma alanı gibidir. Burada bilgi ilerlemez, burada bilgi bekler; Callanish, hattın kuzey kapısıdır ve bu kapıdan geçen her şey önce ağırlaşır, sadeleşir ve fazlalıklarından arınır. Bu yoğunluk, adalar zinciri boyunca güneye doğru ilerlerken sertliğini kaybetm...
Devamı

Iona Adası

Resim
Iona Adası, haritada küçük bir kara parçası gibi görünse de, Britanya’nın bilinç coğrafyasında orantısız derecede büyük bir boşluk kaplar; burası gücün sergilendiği, taşın yükseltildiği ya da göğün ölçüldüğü bir merkez değildir, aksine bilginin susturulduğu, egonun geri çekildiği ve niyetin sadeleştiği bir alan olarak var olur. Callanish’te taşlar konuşur, Highlands’te dağlar yankı yapar, fakat Iona’da her şey fısıltıya iner; çünkü burası yükseltmek için değil, taşımak için seçilmiştir. Adanın konumu rastlantı değildir; batıya, yani güneşin battığı yöne açık oluşu, Iona’yı kadim sembolizmde geçiş ve bırakma ile ilişkilendirir. Gün batımı burada bir manzara değil, bir ritüeldir; ışık her akşam suya doğru çekilirken, ada sanki her gün yeniden boşaltılır. Bu yüzden Iona, ley hattı üzerinde bir düğümden çok bir filtre gibi çalışır; Callanish’ten gelen ağır ve yoğun hafıza burada yumuşar, Highlands’e taşınabilecek hale gelir. Iona’nın merkezinde yer alan manastır, bu hattın insan eliyle kur...
Devamı