Callanish; Ley Hatlarının Kuzey Düğümü

Callanish Stones, Lewis Adası’nın rüzgarla yoğrulmuş topraklarında, insanın değil yerin karar verdiği bir noktada yükselir; burası, Stonehenge gibi “inşa edilmiş” bir kutsallıktan ziyade, sanki toprağın kendi içinden taşları yukarı iterek konuşmaya başladığı bir alan gibidir ve bu yüzden Callanish, Britanya ley hatlarının kuzeydeki en ham, en filtrelenmemiş düğümlerinden biri olarak okunur. Stonehenge ölçer, Callanish hisseder; Stonehenge gökyüzüne bakar, Callanish toprağın altını dinler. Bu taşlar bir çemberden çok, açılmış bir beden gibidir; merkezden çıkan kollar, belirli bir simetriye bağlı kalmak yerine, arazinin doğal eğimine, rüzgarın yönüne ve ufkun kırılma noktalarına göre uzanır ve bu düzensizlik, insan eliyle kurulmuş bir düzenin değil, doğal enerji akışına uyum sağlamış bir yerleşimin işaretidir. Callanish’te taşlar dizilmez, konumlanır; her biri, bulunduğu noktada bir şey yakalar, tutar ya da yönlendirir.

Callanish Stones’un bulunduğu Lewis Adası, Britanya ana karasından kopukluğu nedeniyle yalnızca coğrafi olarak değil, zihinsel olarak da izole bir alan oluşturur; bu izolasyon, adayı yüzyıllar boyunca hem istilalerden hem de inanç dönüşümlerinden kısmen korumuş, böylece taşların etrafındaki kadim anlam katmanları tamamen silinmeden bugüne ulaşabilmiştir. Hristiyanlık bu topraklara geldiğinde, Callanish yıkılmamış, ama sessizleştirilmiştir; bu da taşların hala ayakta olmasının, fakat hikayelerinin fısıltıya dönüşmesinin nedenidir. Astronomik açıdan bakıldığında Callanish, özellikle ay döngüleriyle kurduğu ilişkiyle dikkat çeker; burada güneş değil, ay izlenir, çünkü kuzeyde zaman daha yavaş, döngüler daha uzun ve karanlık daha baskındır. Ayın belirli dönemlerde ufka değdiği anlarda, taşların oluşturduğu çizgiler gökyüzüyle hizalanır ve bu hizalanma, Callanish’i yalnızca bir ritüel alanı değil, zamanın karanlık yüzünü okuyan bir merkez haline getirir. Stonehenge gündüzün bilgisini taşırken, Callanish gecenin hafızasını tutar.

Ley hatları açısından Callanish, bir geçiş noktası değil, bir sabitleyici gibi çalışır; güneyden gelen hatlar burada yavaşlar, genişler ve dağılır. Bu yüzden Callanish’te enerji patlamaz, aksine çöker, yerleşir ve ağırlaşır. Burada hissedilen şey bir yükselme değil, derine çekilme duygusudur; insanın yukarı bakmak yerine içine dönmesini sağlayan bir ağırlık. Bu da Callanish’i İskoçya’nın “hafıza kuyusu” haline getirir.

Gölge Şehirler anlatısında Callanish Stones, İngiltere’de başlayan çizginin kuzeyde medeniyetten arındığı ilk eşiktir; buradan sonra şehirler geri çekilir, taşlar öne çıkar, ölçü yerini sezgiye bırakır. Eğer Stonehenge bir başlangıçsa, Callanish bir hatırlayıştır; çünkü bazı bilgiler ilerlemek için değil, unutmamak için tutulur.

kaynak: National Museums Scotland

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Zamanın Eksenine Kurulan Şehir; Londra’nın Ley Hatları

Resim
  Londra’nın ley hatları meselesi, yalnızca modern ezoterik söylemlerin romantik bir yakıştırması değil, Britanya adasının binlerce yıl öncesine uzanan kutsal coğrafya anlayışının, taşla, suyla ve yönle kurduğu sistematik ilişkinin bugüne kadar sızmış izlerini taşır; çünkü bu adada yerleşim, hiçbir zaman yalnızca “yaşamak” için değil, enerjiyi toplamak, yönlendirmek ve sabitlemek için de planlanmıştır ve Londra bu planın merkezî düğümlerinden biridir. Stonehenge ile başlayan bu hat, çoğu araştırmacının sandığının aksine yalnızca astronomik bir takvim ya da ritüel alanı olarak ele alınamaz; Stonehenge, çevresindeki nehir kıvrımları, tepe hatları ve daha sonra inşa edilen kutsal yapılarla birlikte düşünüldüğünde, yer kabuğunun doğal enerji akışlarını kilitleyen ve yönlendiren bir rezonans istasyonu gibi çalışır ve bu rezonans çizgileri, yüzlerce kilometre boyunca belirli duraklardan geçerek Londra havzasına ulaşır. Bu duraklar, çoğu zaman ya eski tapınak kalıntılarıdır ya da Hristiya...
Devamı

İskoçya’nın İç Ley Hattı

Resim
İskoçya’yı artık nokta nokta değil, tek bir iç omurga üzerinden okuyalım; çünkü Callanish → Iona → Highlands hattı, Britanya adasının kuzeyinde medeniyetle değil, hafızayla ve süreklilikle çalışan bambaşka bir ley sistemini ortaya çıkarır. Bu hat, güneydeki Stonehenge merkezli çizgiler gibi düzen kurmaz, ölçmez ya da hizalama dayatmaz; aksine, kuzeye çıktıkça yavaşlayan, derinleşen ve saklanan bir karakter kazanır ve İskoçya’yı bir ülke olmaktan çok, korunmuş bir bilinç alanı haline getirir. Callanish Stones ile başlayan bu iç hat, İskoçya’nın en ham noktalarından birinde doğar; Lewis Adası’ndaki bu taş çember, enerjiyi yükseltmek yerine tutar, yaymak yerine yoğunlaştırır ve bu yüzden hattın ilk düğümü bir başlangıç değil, bir toplanma alanı gibidir. Burada bilgi ilerlemez, burada bilgi bekler; Callanish, hattın kuzey kapısıdır ve bu kapıdan geçen her şey önce ağırlaşır, sadeleşir ve fazlalıklarından arınır. Bu yoğunluk, adalar zinciri boyunca güneye doğru ilerlerken sertliğini kaybetm...
Devamı

Iona Adası

Resim
Iona Adası, haritada küçük bir kara parçası gibi görünse de, Britanya’nın bilinç coğrafyasında orantısız derecede büyük bir boşluk kaplar; burası gücün sergilendiği, taşın yükseltildiği ya da göğün ölçüldüğü bir merkez değildir, aksine bilginin susturulduğu, egonun geri çekildiği ve niyetin sadeleştiği bir alan olarak var olur. Callanish’te taşlar konuşur, Highlands’te dağlar yankı yapar, fakat Iona’da her şey fısıltıya iner; çünkü burası yükseltmek için değil, taşımak için seçilmiştir. Adanın konumu rastlantı değildir; batıya, yani güneşin battığı yöne açık oluşu, Iona’yı kadim sembolizmde geçiş ve bırakma ile ilişkilendirir. Gün batımı burada bir manzara değil, bir ritüeldir; ışık her akşam suya doğru çekilirken, ada sanki her gün yeniden boşaltılır. Bu yüzden Iona, ley hattı üzerinde bir düğümden çok bir filtre gibi çalışır; Callanish’ten gelen ağır ve yoğun hafıza burada yumuşar, Highlands’e taşınabilecek hale gelir. Iona’nın merkezinde yer alan manastır, bu hattın insan eliyle kur...
Devamı