GÖLGE ŞEHİRLER

Londra’daki ley düğümleri, harita üzerinde işaretlenmiş soyut noktalar değildir; bu düğümler, yüzyıllar boyunca farklı inanç sistemleri, yönetimler ve mimari anlayışlar tarafından ısrarla aynı noktalara yapı dikilmesiyle görünür hale gelmiş alanlardır ve bu tekrar, tesadüf olamayacak kadar süreklidir. İlk ve en güçlü düğümlerden biri St. Paul’s Cathedral çevresinde yoğunlaşır; bu nokta, Roma döneminde Diana’ya adanmış bir tapınağın bulunduğu alanla çakışır ve daha sonra Hristiyanlığın kalbi sayılacak bir katedralin defalarca aynı yere yeniden inşa edilmesi, mekânın yalnızca sembolik değil, enerjetik olarak da vazgeçilmez kabul edildiğini gösterir. St. Paul’s’un kubbesi, yalnızca mimari bir ihtişam değil, yukarı doğru yönlendirilmiş bir odaklayıcı gibi davranır; yeraltındaki hatlarla gökyüzü arasındaki bağlantıyı güçlendiren bu yapı, Londra’nın kalp çakrası olarak okunabilecek bir merkez oluşturur. Bir diğer kritik düğüm Westminster bölgesinde, özellikle Westminster Abbey ve Parlamento ...

Bugün haritalarda görünmeyen, resmi belgelerde “kapatıldı” diye geçilen ya da hiç var olmamış gibi davranılan tüneller, aslında Londra’nın gerçek dolaşım sistemini oluşturur; bu tüneller yalnızca tren taşımak için değil, insanı yönlendirmek, kalabalıkları kontrol etmek ve enerjiyi belirli merkezlerde toplamak amacıyla tasarlanmış karmaşık bir ağın parçalarıdır. Özellikle 19. yüzyılın sonu ile 20.  yüzyılın ilk yarısında açılan metro hatlarının bazıları, mühendislik gerekçeleriyle değil, şehir üstündeki sembolik yapılarla hizalanacak şekilde konumlandırılmıştır ve bu hizalanmalar, yukarıda gördüğümüz katedrallerin, devlet binalarının ve finans merkezlerinin altına düşen görünmez izdüşümler gibidir Kullanılmayan metro istasyonları, örneğin ani bir kararla kapatılan peronlar, yarım bırakılmış hatlar ya da “verimsiz” denilerek devre dışı bırakılan tünel bağlantıları, yalnızca ekonomik ya da lojistik nedenlerle terk edilmemiştir; bu noktaların bir kısmı, enerji akışının fazla yoğunlaştı...

  Londra’nın ley hatları meselesi, yalnızca modern ezoterik söylemlerin romantik bir yakıştırması değil, Britanya adasının binlerce yıl öncesine uzanan kutsal coğrafya anlayışının, taşla, suyla ve yönle kurduğu sistematik ilişkinin bugüne kadar sızmış izlerini taşır; çünkü bu adada yerleşim, hiçbir zaman yalnızca “yaşamak” için değil, enerjiyi toplamak, yönlendirmek ve sabitlemek için de planlanmıştır ve Londra bu planın merkezî düğümlerinden biridir. Stonehenge ile başlayan bu hat, çoğu araştırmacının sandığının aksine yalnızca astronomik bir takvim ya da ritüel alanı olarak ele alınamaz; Stonehenge, çevresindeki nehir kıvrımları, tepe hatları ve daha sonra inşa edilen kutsal yapılarla birlikte düşünüldüğünde, yer kabuğunun doğal enerji akışlarını kilitleyen ve yönlendiren bir rezonans istasyonu gibi çalışır ve bu rezonans çizgileri, yüzlerce kilometre boyunca belirli duraklardan geçerek Londra havzasına ulaşır. Bu duraklar, çoğu zaman ya eski tapınak kalıntılarıdır ya da Hristiya...